พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเครื่องเต็มยศจอมพล ผู้บังคับการพิเศษกรมทหารรักษาวัง ว.ป.ร.
ประทับฉายพระบรมฉายาลักษณ์พร้อมด้วยมหาดเล็กรับใช้ชุดแรก เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๘

          "ข้าพเจ้าชอบสัตว์โดยเฉพาะสุนัขมาก ฉะนั้นในโอกาสที่ข้าพเจ้าเข้าเฝ้า และอยู่ใกล้ย่าเหลข้าพเจ้ามักจะรังแกมันเสมอ โดยการแอบบีบหางบ้าง บีบขาบ้าง ดึงขนบ้าง แล้วแต่ใกล้อะไร และในทำนองเดียวกัน ย่าเหลก็โกรธข้าพเจ้า มันก็หันมากัดบ้างตามภาษาหมาของมันเท่าที่มันจะแสดงออกมาได้ แต่ทว่ามันชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ข้าพเจ้าถูกพระองค์กริ้วข้าพเจ้าบ่อย ๆ ในครั้งนึ่งถ้าจะทรงรำคาญ จึงมีพระราชดำรัสว่า

          "ไอ้นี่ชอบกัดกับหมาจริง"

          นับแต่นั้นก็ทรงขนานนามข้าพเจ้าว่า "ไอ้หมา"

          ดังที่ข้าพเจ้าเล่ามานี้ บางทีจะเข้าใจกันถ่องแท้ว่า ข้าพเจ้าได้ชื่อว่า  "ไอ้หมา" มิใช่ไปกัดกับย่าเหล แต่ถ้าจะเข้าใจว่า  "ข้าพเจ้ากัดกับย่าเหลจนได้ชื่อว่าไอ้หมาก็คงไม่แปลกอะไรนัก""  ^[๑]

          "...เวลาค่ำ เสด็จจากวัดพระเชตุพนไปสวนสราญรมย์ ประทับเสวยที่นั้น เวลา ๓ ยามเสด็จกลับ วันนี้เมื่อเวลาเสด็จวังสราญรมย์ สุนัขชื่อ "ย่าเหล" ที่ทรงเลี้ยงไว้ จะเที่ยวไปติดสัตว์ฤาอย่างไรไม่ทราบ มีผู้ยิงด้วยปืนลูกกลดตายที่ระหว่างถนนข้างวัดพระเชตุพน แลนำเอาไปทิ้งไว้ที่ถังฝุ่นฝอยของกรมศุขาภิบาล มีสีมาทองคำลงยาที่จารึกอักษรว่า "ฉันชื่อย่าเหล" เปนสุนัขของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว แลสีมานี้ก็หายไปด้วย..."  ^[๒]

หีบบรรจุศพย่าเหล ซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์วัดพระปฐมเจดีย์

ผ้าเช็ดหน้าพิมพ์ลายเป็นรูปย่าเหลพร้อมของพระราชทาน
ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานในงานพระราชทานเพลิงศพย่าเหล

          อนุสาวรีย์นี้เตือนจิตร์

ให้กูคิดรำพึงถึงสหาย

โอ้อาไลยใจจู่อยู่ไม่วาย

กูเจ็บคล้ายศรศักดิ์ปักอุรา

ยากที่ใครเขาจะเห็นหัวอกกู

เพราะเขาดูเพื่อนเห็นแต่เปนหมา

เขาดูแต่เปลือกนอกแห่งกายา

ไม่เห็นฦกตรึกตราถึงดวงใจ

เพื่อนเปนมิตรชิดกูอยู่เนืองนิตย์

จะหามิตรเหมือนเจ้าที่ไหนได้

ทุกทิวาราตรีไม่มีไกล

กูไปไหนเจ้าเคยเปนเพื่อนทาง

ช่างจงรักภักดีไม่มีหย่อน

จะนั่งนอนยืนเดินไม่เหินห่าง

ถึงยามกินเคยกินกับกูพลาง

ถึงยานนอน ๆ ข้างไม่ห่างไกล

อันตัวเพื่อนเหมือนมนุษสุจริต

จะผิดอยู่แต่เพียงพูดไม่ได้

แต่เมื่อกูใคร่รู้ความในใจ

ก็มองดูรู้ได้ในดวงตา

โอ้อกกูดูเพื่อนอยู่หลัด ๆ

เพื่อนมาพลัดพรากไปไม่เห็นหน้า

กูเผลอ ๆ ก็เชง้อเผื่อเพื่อนมา

เสียงกุกกักก็ผวาตั้งตามอง

อันความตายเปนธรรมดาโลก

กูอยากตัดความโศกกระมลหมอง

นี่เพื่อนตายเพราะผู้ร้ายมันมุ่งปอง

เอาปืนจ้องสังหารผลาญชีวี

เพื่อนมอดม้วยมือทุรชน

เอารูปคนสวมใส่คลุมใจผี

เปนคนจริงหรือจะปราศซึ่งปรานี

นี่รากษสอัปรีปราศเม็ตตา

มันยิงเพื่อนเหมือนกูพลอยถูกด้วย

แทบจะม้วยชีวังสิ้นสังขาร์

จะหาเพื่อนเหมือนเจ้าที่ไหนมา

ช้ำอุราอาไลยไม่วายวัน

เมื่อยามมีชีวิตร์สนิทใจ

ยามบรรไลยลับล่วงดวงใจสั่น

ด้วยอำนาจจงรักภักดีนั้น

ขอให้เพื่อนขึ้นสวรรค์สำราญรมย์

ถึงจะมีหมาอื่นมาแทนที่

กูก็รักเพื่อนนี้เปนปฐม

ที่ไหนเล่าจะสนิทและชิดชม

ที่ไหนเล่าจะนิยมเท่าเพื่อนรัก

ถึงแม้จะไม่มีรูปนี้ไว้

รูปเพื่อนฝังดวงใจกูตระหนัก

แต่รูปนี้ไว้เปนพยานรัก

ให้ประจักษ์แก่คนผู้ไมตรี

เพื่อนเปนเยี่ยงอย่างมิตรสนิทยิ่ง

ภักดีจริงต่อกูอยู่เต็มที่

แม้คนใดเปนได้อย่างเพื่อนนี้

ก็ควรนับว่าดีที่สุดเอย.